فصل تنهايي

و باز هم تو

این بار حرف های فراوانی داری،

که بگویی و بغض قدیمی قصه را بشکنی

اما دریغ از یک کلمه

واژه ها در برابر چشمانت رژه می روند

و تو تنها به آنها می گویی : نه !

و روزه سکوت می گیری

و در پرحرفی سکوتت

بغض خود را می خوری . . .

شاید

گفتن

طاقت می خواست

و تو فارغی از آن . . .

نمی دانم . . .

چون آنگاه که قضاوت کردم ، خیلی زود بود .