فصل تنهايي

ولی خدایی که قابل لمس باشد که دیگر خدا نیست.

اگر هر دعایی را هم اجابت کند همین طور .

همان جا بود که برای نخستین بار

حدس زدم

که عظمت دعا بیش از هر چیز در این نهفته است

که پاسخی به آن داده نمی شود

و زشتی سوداگری را به این مبادله راهی نیست.

این را هم دریافتم

که آموختن دعا آموختن سکوت است

و عشق فقط از جایی شروع می شود که دیگر هیچ انتظاری برای گرفتن

هیچ چیز وجود نداشته باشد.

عشق تمرین نیایش است

و نیایش تمرین سکوت .

                                          آنتوان دو سنت اگزوپری

وقتی دل به شوق هم صحبتی دوست به ساحل چشم می آید و

 طلوع آفتاب نیاز را به تماشا می نشیند

  باران حسرت هم از آسمان عشق باریدن می گیرد.

 سطر سطر

 نوشته هایم

 بر طاقچه احساسم خاک خوردند

 تازه فهمیدم

 چقدر جزیره رنج می کشد

 که روی دست دریا

 باد کرده است!

هیچ وقت فاصله ها ،

                     حریف خاطره ها نیست!

روزها،

       طعم گس خاطره دارند

و شب ها،

                 طعم بی خیالی را !

در اين اتاق،

  اتاق غربت من،

     و يا به قول دلم :قلك قديمي اشك

            پس از تو مانده، اميدم به كاغذ و قلمي،

و گاه گاه :

     سياه مي شود از بازي قلم ،كاغذ...

اتاق كوچك من جعبه اي است:

         كه بسته بندي آن با نوار خاطره هاست...

در اين اتاق،

   هميشه منتظر سايه هاي شبگردم

      چرا كه معتقدم:

            ميان سايه و بيغوله ،كهنه پيوندي است!

و من   ، دلم خوش است:

   به دوره گردي اين سايه هاي سردرگم...

کاش خاصیت لحظه های شاد را داشتم

خاصیت طعم میوه ها را،

«هیچ شدن»

و دیگر یاد آمدنی در کار نبود.

گاهی در حواشی صدایت می بارم

        آهسته و در خلوت

                                 تا . . .

آرام آرام، آرزوهایم در جام بلورین لحظه هایت ته می گیرد

و فاصله، بین قلب هایمان دیوار می کشد و من با تردید

اشک هایم را بدرقه رویاهای گمشده در غبار فراموشی ات می کنم.

من از فسیل شدن در میان اوراق دفترم می هراسم

و تو به قدمت سنگواره ها می اندیشی

ویرانه ها را قدم می زنی

و چای از دهن افتاده ات را

کنار برجی ویران ،خاموش و سرد

می نوشی

ديروز تو را خواندم

غزل چشمهايت به دلم نشست

امروز مثنوي خداحافظي نگاهت

را ورق ورق مرور كردم

احساس مي كنم

قصيده بازگشت تو

هنوز بوي انتظار مي دهد

آن عشق كه ديده گريه آموخت ازو

دل در غم او نشست و جان سوخت ازو

امروز نگاه كن كه جان و دل من

جز يادي و حسرتي چه اندوخت ازو

                                                                 ه.ا.سايه